Mahlas ve Müstear

Günümüzde ‘takma ad’ olarak da bilinen ‘müstear’, sebebi ne olursa olsun asıl adını gizlemek isteyen sanatkarların bile/isteye iğreti olarak kullandıkları bir isimdir. ‘Lâedrî’ ise, sanatkarı hatırlanmayan edebi eserlerin,umumiyetle de kaili bilinmeyen beyit ve mısraların altına konulan “söyleyenini bilmiyorum” anlamında bir müstensih kaydıdır.

Divan ve halk şarileri, rüşdlerini isbat etmeye başladıkları andan itibaren bir mahlas alırlar. Bu, gelenek icabıdır. Alınan mahlas ‘takma ad’ değildir. Şairin ismine izafe edilen bir sıfattır.

Divan şairi, mahlasını ‘taç’ beyit içerisinde; halk şairi ise ‘mühür beyti’ veya ‘kara beyti’ içinde zikreder. Divan şairinin adını veya mahlasını zikrettiği beyit kasidede ‘taç beyit’,gazelde ise ‘mahlas beyti’ veya ‘mahlashane’dir.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s